Wysokie poziomy osoczowe czynnika VIII i ryzyko nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej ad

Badanie zostało zatwierdzone przez komisję etyczną Szpitala Uniwersyteckiego w Wiedniu. Pomiędzy lipcem 1992 r. A grudniem 1999 r. Zarejestrowano 1259 kolejnych pacjentów w wieku powyżej 18 lat, którzy byli leczeni doustnymi antykoagulantami przez co najmniej trzy miesiące po epizodzie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i którzy wyrazili pisemną, świadomą zgodę na udział w badaniu. Wszyscy pacjenci otrzymali standardową terapię heparyną, aby utrzymać aktywowany czas tromboplastyny 1,5 do 2 razy wartości kontrolnej lub otrzymali podskórną heparynę drobnocząsteczkową w dawkach terapeutycznych. Spośród 1259 pacjentów wykluczono 875 z następujących powodów: żylna choroba zakrzepowo-zatorowa przed ostatnim epizodem (189 pacjentów); operacja, uraz lub ciąża w ciągu poprzednich trzech miesięcy (224); znany niedobór antytrombiny, białka C lub białka S (8); obecność antykoagulantu toczniowego (16); hiperhomocysteinemia (89); rak (159); lub wymaganie długotrwałego leczenia lekami przeciwzakrzepowymi z powodów innych niż zakrzepica żylna (190). Dzień przerwania doustnej terapii przeciwzakrzepowej określono jako dzień włączenia do badania. Trzy tygodnie po przyjęciu pacjenci przeszli badania przesiewowe pod kątem niedoboru antytrombiny, białka C lub białka S oraz obecności antykoagulanta toczniowego; 24 pacjentów, u których wykryto jedną z tych nieprawidłowości w tym czasie, zostało wykluczonych. Krew do pomiaru poziomów czynnika VIII uzyskano również trzy tygodnie po ostatniej dawce doustnego antykoagulanta. Pacjentów obserwowano w odstępach trzymiesięcznych w pierwszym roku po przyjęciu, a następnie co sześć miesięcy. Otrzymali szczegółowe pisemne informacje na temat objawów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i zostali poinstruowani, aby zgłosić się do jednego z ośrodków zakrzepicy, jeśli pojawią się takie objawy. Podczas każdej wizyty uzyskano wywiad chorobowy i przeprowadzono badanie fizykalne.
Rozpoznanie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej
Rozpoznanie zakrzepicy żył głębokich zostało ustalone na podstawie pozytywnego wyniku badania w badaniu flebograficznym lub kolorowej ultrasonografii (w przypadku proksymalnej zakrzepicy żył głębokich). Aby zostać uznanym za pozytywny, venogramy musiały spełniać co najmniej jedno z następujących bezpośrednich lub pośrednich kryteriów: stały defekt wypełnienia widziany w dwóch widokach; nagłe przerwanie widocznego wypełnienia w stałym miejscu w żyle; oraz brak wypełnienia całego systemu żył głębokich (bez kompresji zewnętrznej), z przepływem żylnym lub bez żył przez żyły dodatkowe. W przypadku ultrasonografii kolorowych dupleksów konieczne było spełnienie co najmniej jednego z dwóch kryteriów diagnostycznych zakrzepicy żył głębokich: wizualizacja zakrzepu w świetle żyły głębokiej i niepełna ściśliwość lub brak ściśliwości.
Rozpoznanie zatorowości płucnej opierało się na pozytywnym odkryciu w badaniu przesiewowym płuc w perfuzji według kryteriów Prospektywnego Badania Diagnozy Zatorowej Płuc. 11 Pacjentów z zakrzepicą żył głębokich i zatorowością płucną zaklasyfikowano jako zatorowość płucną. Wykonano wenografię zajętej kończyny lub ręki u wszystkich pacjentów z zakrzepicą żył głębokich przed odstawieniem doustnej terapii przeciwzakrzepowej.
Wyniki
Punktem końcowym badania był nawrót objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, potwierdzonej przez flebografię lub badanie płucne z perfuzyjną wentylacją zgodnie z wyżej wymienionymi kryteriami diagnostycznymi.
[podobne: zrosty opłucnowe, sole amonowe, oddychanie tkankowe ]
[podobne: badania ginekologiczne rodzaje, sole amonowe, nitkowiec ludzki ]