Wysokie poziomy osoczowe czynnika VIII i ryzyko nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej ad 6

Ta obserwacja u pacjentów z nawracającą zakrzepicą żylną kontrastuje z wynikami badania trombofilii w Leiden, w którym stwierdzono liniową zależność między poziomami czynnika VIII a ryzykiem zakrzepicy u pacjentów, którzy mieli pojedynczy epizod zakrzepicy żylnej.1 Ryzyko nawrotu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej zależy od liczby obecnych czynników ryzyka i ich ciężkości. Ryzyko jest wysokie wśród pacjentów, którzy mieli więcej niż jeden epizod zakrzepowo-zatorowy18 lub którzy mają raka, antykoagulant toczniowy, 19,20 hiperhomocysteinemię, 21 lub wrodzony niedobór naturalnego inhibitora krzepnięcia.22 Pacjenci z tymi czynnikami ryzyka wymagają długotrwałej profilaktyki, i dlatego tacy pacjenci zostali wykluczeni z naszego badania. Wykluczyliśmy również pacjentów z zakrzepicą związaną z zabiegiem chirurgicznym, urazem lub ciążą, u których ryzyko nawrotu jest niewielkie.
Ogólna częstość nawrotów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w naszym badaniu (około 5 procent rocznie) była podobna do tej opisanej w szwedzkim badaniu6, ale niższa niż w ostatnim badaniu z Kanady (około 20 procent w ciągu pierwszego roku) .7 Ta rozbieżność można wyjaśnić różnicami w populacjach wybranych pacjentów. W przeciwieństwie do badań kanadyjskich, do naszych należą pacjenci z niskim ryzykiem nawrotów, tacy jak pacjenci z zakrzepicą żył dystalnych i wykluczeni pacjenci z grupy wysokiego ryzyka, tacy jak ci, którzy mieli antykoagulant toczniowy lub którzy mieli poprzedni epizod nawracającą żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, nawet jeśli poprzedni epizod był skutkiem urazu lub zabiegu chirurgicznego. Dłuższy czas doustnej antykoagulacji u naszych pacjentów może również zmniejszyć ryzyko nawrotu. Spośród kobiet w naszym badaniu, 41 procent miało pierwsze zdarzenie zakrzepowe podczas przyjmowania doustnego środka antykoncepcyjnego, a następnie przestało go używać. Zmiana ta mogła również przyczynić się do zmniejszenia ryzyka nawrotu u naszych pacjentów niż wśród innych badań.
Najczęstsze wrodzone czynniki ryzyka zakrzepicy żył głębokich – obecność czynnika V Leiden i obecność mutacji protrombiny G20210A – były nieznane w momencie rozpoczęcia naszego badania. W naszej populacji pacjentów, jak również kilku innych kohortach, 7,23-26 ani czynnik V Leiden, ani mutacja protrombiny G20210A nie stwarzały ryzyka nawrotu większego niż u pacjentów bez defektu genetycznego. Nosiciele którejkolwiek z tych mutacji nie zostali wyłączeni z naszej analizy. Niemniej jednak, aby uniknąć jakiegokolwiek zakłócającego efektu wynikającego z obecności tych mutacji u niektórych pacjentów, względne ryzyko nawrotu choroby zakrzepowo-zatorowej skorygowano dla tych dwóch defektów genetycznych; wysoki poziom czynnika VIII pozostawał silnym i niezależnym czynnikiem ryzyka po tej korekcie.
Czas trwania doustnej antykoagulacji wpływa na ryzyko nawrotowej zakrzepicy żylnej. Częstość nawrotów była istotnie mniejsza u pacjentów leczonych doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi przez sześć miesięcy niż u tych, którzy otrzymali sześciotygodniowy cykl leczenia.6 W innym badaniu częstość nawrotów u pacjentów otrzymujących doustne leki przeciwzakrzepowe przez trzy miesiące była wyższa niż wśród pacjentów, którzy byli leczeni dłużej.7 W naszym badaniu czas doustnego leczenia przeciwzakrzepowego wahał się od trzech miesięcy do kilku lat (w małej grupie pacjentów) i wynosił średnio osiem miesięcy
[przypisy: ginekolog mosina, białko opalescencja, sole amonowe ]
[patrz też: zakrzepica zatoki jamistej, zakrzep zatoki jamistej, przetoka ślinowa ]