Wstrzymywanie i wycofywanie wsparcia na wypadek życia od krytycznie chorego ad 9

Zlecenia typu nie-wskrzeszaj były prawie zawsze pisane przed wstrzymaniem lub wycofaniem wsparcia na życie, a 98 procent pacjentów, u których takie zapisano zapis, zmarło lub zostało zwolnionych z oddziału intensywnej terapii w ciągu 48 godzin. Takie zamówienia na ogół doprowadziły lekarzy i pielęgniarki do wyjaśnienia ich celów terapeutycznych i ponownego rozważenia stosowności dalszego leczenia podtrzymującego życie. Nasze wyniki potwierdzają wcześniejsze badania pokazujące, że porządek nie-wskrzeszenia jest często kluczowym punktem decyzyjnym w ograniczaniu leczenia.4 5 6 Kiedykolwiek było to możliwe, wazopresory były pierwszą formą interwencji medycznej, która miała być wstrzymana lub wycofana w tym badaniu. Większość ankietowanych lekarzy i pielęgniarek uznało to działanie za najbardziej humanitarny i szybki sposób na wstrzymanie lub wycofanie wsparcia. Jednak na obu oddziałach intensywnej interwencji medycznej najczęściej wycofywano się z wentylacji mechanicznej. W początkowym etapie wycofywania respiratora zwykle przerywano podawanie dodatkowego tlenu i dodatniego ciśnienia końcowo-wydechowego. Pacjenci zostali następnie umieszczeni na trójniku tylko wtedy, gdy działania te nie doprowadziły do szybkiej śmierci. Nie było przypadków, w których lekarze lub pielęgniarki nalegali na kontynuowanie wentylacji, ponieważ została ona rozpoczęta; zgodnie z wytycznymi etycznymi i prawnymi opiekunowie uważali, że wycofanie leczenia jest tak etycznie właściwe, jak nie rozpoczęcie go w pierwszej kolejności. W trakcie tego procesu często podawano pacjentom leki uspokajające i przeciwbólowe w celu zmniejszenia głodu powietrza i stresu. Taka opieka wspierająca jest zgodna z ostatnimi zaleceniami Schneidermana i Spragg a27
Po piąte, alokacja zasobów nigdy nie była wymieniana jako powód do wstrzymania lub wycofania wsparcia na życie. Jest to zgodne z zasadami etyki stwierdzającymi, że takie decyzje powinny być oparte na korzyściach i obciążeniach leczenia dla poszczególnych pacjentów, a nie na względach społecznych. Podobnie liczba łóżek do intensywnej terapii nie została wskazana jako powód ograniczenia leczenia w naszym badaniu. Odnosiło się wrażenie, że kiedy oddział intensywnej terapii był pełny i podjęto decyzję o wstrzymaniu lub wycofaniu leczenia podtrzymującego życie, podjęto wysiłek, aby przyspieszyć wdrożenie tej decyzji. Niemniej jednak, podobnie jak Engelhardt i Rie, 28 uważamy, że społeczeństwo zareaguje na rosnące koszty opieki medycznej, zwiększając dokładność nadzoru nad intensywną opieką, próbując ustalić wytyczne dotyczące wstrzymania lub wycofania się z tej pomocy oraz podejmując bardziej jednoznaczne decyzje dotyczące pożądanej liczby łóżka intensywnej opieki. Dalsze postępy technologiczne, rosnąca liczba pacjentów w podeszłym wieku z przewlekłymi chorobami oraz ciągłe rozprzestrzenianie się epidemii AIDS będą również powodować trudne kwestie polityczne w odniesieniu do korzystania z oddziału intensywnej terapii. Chociaż kwestie takie powinny być dyskutowane przez decydentów i ogół społeczeństwa, uważamy, że ważne jest również, aby lekarze i pielęgniarki zajmujący się krytyczną opieką brali je pod uwagę. Dalsze badania dotyczące wstrzymywania i wycofywania wsparcia na rzecz życia powinny pomóc nam sformułować realistyczne i humanitarne standardy krytycznej opieki.
Author Affiliations
Z oddziałów chirurgii (NGS, WPS), medycyny (BL, MC, JML) i znieczulenia (NHC, CF, EE-J., CM), University of California, San Francisco i San Francisco General Hospital Zwróć się z prośbą o przedruk do Dr. Luce w Chest Service, 5K1, San Francisco General Hospital, San Francisco, CA 94110.

[patrz też: mięsak kaposiego, zakrzepica zatoki jamistej, kardiogenny obrzęk płuc ]