Wstrzymywanie i wycofywanie wsparcia na wypadek życia od krytycznie chorego ad 7

Rodziny były zaangażowane na wczesnym etapie procesu i generalnie zgadzały się z zaleceniami lekarzy, aby wstrzymać lub wycofać wsparcie lub sami wydali takie zalecenia. Zlecenia typu nie-wskrzeszaj prawie zawsze poprzedzały proces wstrzymania lub wycofania. Wentylacja mechaniczna i wazopresory były najczęstszymi interwencjami medycznymi wycofanymi lub wstrzymanymi, a środki uspokajające i przeciwbólowe były podawane większości pacjentów podczas tego procesu. 7 procent przypadków wstrzymania lub wycofania wsparcia na życie w naszym badaniu było porównywalne z 0,4 do 13,5 procent zakresu częstotliwości zamówień nie-reanimacyjnych w oddziałach intensywnej terapii medycznej-chirurgicznej7 i 14 procent częstości takich zleceń w intensywnej medycynie jednostka opiekuńcza, 8 zakładając, że wsparcie zostało wstrzymane lub wycofane po tym, jak zostało napisane polecenie do not – resuscitate , tak jak miało to miejsce w naszym badaniu. Niższa częstotliwość wstrzymywania lub wycofywania wsparcia na życie w Szpitalu Moffitt-Long, w porównaniu ze Szpitalem Ogólnym w San Francisco, była skutkiem większej liczby pacjentów z rozpoznaniem sercowo-naczyniowym oraz, w mniejszym stopniu, pacjentów chirurgii ogólnej, którzy wymagali krótkoterminowego leczenia przyjęcia do monitoringu i czasowa wentylacja mechaniczna.
Istnieje kilka możliwych ograniczeń w naszym badaniu. Z metodologicznego punktu widzenia najpoważniejszy jest fakt, że zebraliśmy dane za pomocą ankiety. Kwestionariusze są tak samo dobre lub tak złe jak ich pytania, a ponieważ użyliśmy zamkniętego formatu, być może nie uwzględniliśmy wszystkich możliwych odpowiedzi. Być może również stroniliśmy od odpowiedzi poprzez nasz wybór pytań. Niemniej jednak wiele zebranych danych było dostępnych w dokumentacji medycznej, a nasze wrażenia z praktyki na oddziale intensywnej terapii zostały potwierdzone przez odpowiedzi lekarzy i pielęgniarek na kwestionariusz. Ponadto zdajemy sobie sprawę z ograniczeń związanych z retrospektywnym rozwarstwieniem naszych pacjentów w różnych grupach diagnostycznych. Mając na uwadze te ograniczenia, uważamy, że nasze wyniki mają kilka ważnych implikacji dla sposobu, w jaki decyzje o wstrzymaniu lub wycofaniu terapii podtrzymujących życie są podejmowane na oddziałach intensywnej terapii, które studiowaliśmy i być może w podobnych jednostkach w innych miejscach.
Po pierwsze, złe prognozy były często podawane jako powód do wstrzymania lub wycofania leczenia podtrzymującego życie. Chociaż format naszego kwestionariusza nie pozwalał nam bardziej szczegółowo określić, w jaki sposób lekarze określili złe rokowanie, zespoły intensywnej opieki medycznej oraz główne zespoły medyczne i chirurgiczne zgodziły się, że decyzja o ograniczeniu leczenia była odpowiednia we wszystkich badanych przypadkach. Lekarze byli w stanie lepiej ocenić rokowanie medyczne pacjentów ze zmianami wewnątrzczaszkowymi i nowotworowymi w porównaniu z innymi pacjentami. Uważamy, że krótszy czas od przyjęcia na oddział intensywnej terapii do śmierci w Szpitalu Ogólnym w San Francisco (Tabela 2) jest wyjaśniony wyższą częstością występowania ciężkich zaburzeń neurologicznych wśród pacjentów w tym szpitalu (Tabela 3). Rzeczywiście, lekarze w naszym badaniu stwierdzili, że bogate dane prognostyczne dostępne w przypadkach nieurazowej śpiączki11 11 12 i ciężkiego urazu głowy13 umożliwiły im rozważenie wcześniej w trakcie choroby, czy podtrzymywanie życia byłoby korzystne.
[więcej w: badania ginekologiczne rodzaje, olx miechów, ginekolog mosina ]