urszula wysocka zielonka cd

Sygnał został następnie wypełniony zerami do 4 K i apodyzowany 40-Hz funkcją wykładniczą Gaussa przed transformacją Fouriera. Pozostałe warunki, w których uzyskano widma, opisano wcześniej Próbki krwi pobierano co 30 minut, odbiałczono i analizowano za pomocą1H NMR przy 360 MHz (spektrometr Bruker NMR, Billerica, MA) w celu określenia stopnia wzbogacenia w pozycji C-1 glukozy w osoczu przy 360 MHz, jak opisano w innym miejscu. .6
Hiperglicymiczno-hiperinsulinemiczna procedura zaciskowa
Hiperglikemię – hiperinsulinemię indukowano za pomocą techniki klamry insulina-glukoza.7 Aby zahamować endogenne wydzielanie insuliny, infuzję somatostatyny (0,1 .g na kilogram na minutę) zapoczątkowano pięć minut przed rozpoczęciem infuzji glukozy-insuliny zarówno w osoby z cukrzycą. W chwili zerowej insulinę (Humulin, Eli Lilly, Indianapolis) podawano w fazie wstępnej i ciągłej infuzji o 240 pmol na metr kwadratowy powierzchni ciała na minutę w celu znacznego zwiększenia stężenia insuliny w osoczu i utrzymania jej na poziomie około 400 pmol na litr . W tym samym czasie rozpoczęto infuzję glukozy o zmiennym zapłonie tak, że stężenie glukozy w osoczu mogło być gwałtownie podniesione i utrzymywało 5 mmol powyżej linii podstawowej przez 120 minut. W całym badaniu mierzono stężenie glukozy w osoczu co pięć minut i okresowo dostosowywano zmienny wlew roztworu [1-13C] glukozy (1,11 M, 20% wzbogacenia 13C), aby utrzymać pożądany plateau hiperglikemiczny. W tych warunkach – hiperglikemia i hiperinsulinemia – wątrobowa produkcja glukozy jest całkowicie hamowana, a cała infuzowana glukoza jest pobierana przez komórki tkanek, z wyjątkiem niewielkiej ilości wydalanej z moczem. Ta ostatnia ilość została określona ilościowo, a szybkość wydalania została odjęta od szybkości infuzji glukozy. Dlatego średnia szybkość wlewu glukozy, pomniejszona o wydalanie glukozy z moczem, służy jako miara całkowitej ilości metabolizowanego glukozy.
Pomiar wymiany oddechowej
Ciągłą kalorymetrię pośrednią wykonano podczas badań nad zaciskiem hiperglikemii i hiperinsulinemii w 40 do 60 minut i 100 do 120 minut, jak opisano wcześniej2. Wskaźnik ilościowy białek niebiałkowych uzyskano z tablic Lusk, zgodnie z którym iloraz oddechowy w 100 procentach utlenianie tłuszczu wynosi 0,707, a utlenianie węglowodanów wynosi 1,00,9. Ilość glukozy usuwanej za pomocą innych środków niż utlenianie obliczono odejmując ilość utlenionej glukozy z całkowitej ilości glukozy w proszku (bez małej ilości glukozy). wydalony z moczem).
Procedury analityczne
Glukozę osocza mierzono co pięć minut (analizator glukozy Beckman, Fullerton, CA). Wzbogacanie 13C glukozy w osoczu oznaczano co 15 minut metodą chromatografii gazowej – spektrometria masowa pochodnych pentacetanu glukozy w osoczu po odbiałczeniu i dejonizacji, jak opisano wcześniej. 10 Immunologiczną insulinę w osoczu mierzono co 20 do 30 minut, jak opisano wcześniej.
Obliczenia
Podstawowe stężenie glikogenu w mięśniach u każdego osobnika obliczono przez porównanie intensywności sygnału dla podstawowego glikogenu C-1 z intensywnością sygnału uzyskaną z odlewu, indywidualnie ukształtowaną tak, aby pasowała do nogi osobnika, wypełnioną 4 procentowym (wag./obj.) Roztworem glikogen w 50 mM chlorku potasu
[przypisy: choroba niemanna picka, cynaryna, objaw tinela ]