stoki narciarskie jaworzyna krynicka ad 6

Prognozy Kaplan-Meier skumulowanego występowania śmierci, ponownego zawału lub udaru w ciągu pierwszych sześciu miesięcy po randomizacji. Do obliczenia wartości P użyto testu log-rank. Po sześciu miesiącach częstość zgonu, ponownej infekcji lub udaru (nie zaobserwowano żadnego przypadku udaru w czasie obserwacji) wyniosła 8,5% w grupie stentów, w porównaniu z 23,2% w grupie alteplazowej (względne ryzyko, 0,34; przedział ufności, 0,13 do 0,88) (rysunek 1). Łączna częstość zgonów w tym okresie wyniosła 4,2% w grupie stentów i 13,0% w grupie alteplazy (ryzyko względne, 0,31, przedział ufności 95%, od 0,08 do 1,16). Rewaskularyzacja tętnicy związanej z zawałem była konieczna u 10,0% pacjentów w grupie stentów i 34,9% pacjentów w grupie alteplazy (ryzyko względne 0,24; przedział ufności 95%, od 0,11 do 0,57).
Rysunek 2. Ryc. 2. Różnice w wskaźniku urazów i względnym ryzyku zgonu, ponownym zawale lub udaru mózgu w wieku sześciu miesięcy w grupie stosującej stent, w porównaniu z grupą Alteplase, według różnych charakterystyk. Poziome słupki wskazują 95-procentowe przedziały ufności.
Pierwotne i drugorzędne punkty końcowe były również analizowane w kilku podgrupach. Wyniki te przedstawiono na rycinie 2 i pokazują spójność wyników scyntygraficznych i klinicznych wśród podgrup.
Dyskusja
Nasze wyniki wskazują, że pierwotne stentowanie w połączeniu z terapią abciximabem skutkuje znacznie większym stopniem uszkodzenia mięśnia sercowego niż fibrynoliza z przyspieszoną infuzją alteplazy u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego. Chociaż charakterystyka linii podstawowej była podobna w obu grupach, pacjenci poddani stentowaniu mieli mniejszą końcową wielkość zawału i mniejsze ryzyko wystąpienia poważnych niekorzystnych zdarzeń klinicznych w ciągu sześciu miesięcy po pierwotnym leczeniu.
Użyliśmy wrażliwej, niezawodnej i praktycznej techniki do oceny stopnia uszkodzenia mięśnia sercowego. Ze względu na nieznaczną redystrybucję26 po początkowej ekstrakcji, 99mTc-sestamibi można wstrzyknąć przed leczeniem reperfuzyjnym, a obrazowanie można odłożyć do czasu zakończenia leczenia, unikając opóźnień w leczeniu pacjentów z ostrym zawałem serca. Dokładność tej metody oceny rozmiaru początkowego defektu i wielkości zawału po reperfuzji została potwierdzona w kilku badaniach.23,27 Wykorzystano ratowanie mięśnia sercowego jako punkt końcowy w próbach reperfuzyjnych, ponieważ jego potencjalnej wartości prognostycznej.28,29
Podstawowa charakterystyka pacjentów w grupie alteplazy była reprezentatywna dla osób leczonych fibrynolitycznie w ostatnich próbach reperfuzyjnych, z wyjątkiem nieco większego odsetka pacjentów z klasy 4 wg Killipa w naszej populacji. Śmiertelność 30-dniowa wynosząca 7,2% wśród pacjentów leczonych alteplazą mieści się w zakresie od 6,2 do 7,5% zgłoszonych w poprzednich badaniach klinicznych tego samego środka fibrynolitycznego.6,30-33 Rozmiar początkowej wady perfuzji jest również podobny do tego ilościowo w randomizowanym badaniu przeprowadzonym przez Gibbonsa i wsp. [9]. Zastosowanie alteplazy w tym badaniu doprowadziło jednak do większego stopnia uszkodzenia mięśnia sercowego niż w naszym badaniu
[podobne: terapia przeciwgrzybicza, oddychanie tkankowe, chloropikryna ]
[przypisy: czynniki ryzyka cukrzycy typu 2, białko opalescencja, niewydolność jelit ]